O God, o God, o God, o God o God
Die arme, kleine, schattige Charlotte
Haar lijfje bruin, haar snoetje blond
Ze at de kruimels van de grond
Ze was gezond en kogelrond
Tot ik per ongeluk op haar stond

O God, o God, o God, o God o God
O God, o God, o God, o God o God
Ze was niet op m'n schoen beducht
Want anders was ze wel ontvlucht
En ik hoorde wel een rare zucht
Alsof iets plots'ling werd ontlucht

Dat was 't tragisch einde van Charlotte
Vandaar, tot slot, nog even dit gebod
Trap nooit per ongeluk op je marmot